حکیمی باشاگردان خودبردروازه شهرایستاده بودکه دیدجوانی پوست پلنگی برروی زین اسب خودانداخته وباکمال غرورراه میرود،حکیم برای این که به شاگردانش درسی داده باشدروبه آن جوان کردوگفت:این پوست راکه برپشت پلنگ نگذاشته اند،برزین اسب توچگونه خواهندگذاشت که بماند؟

گنجشک به خداگفت،لانه کوچکی داشتم،آرامگاه خستگی ام،پناه بی کسی ام بود.طوفان توآن راازلن گرفت.لگرمن کجای دنیای توراگرفته بودم؟خداگفت:ماری درراه لانه ات بود،خواب بودی،بادراگفتل لانه ات راواژگون کندوتوازکمین مارپرگشودی!چه بسیاربلاهاکه ازتوبواسطه محبتم.دورکردم ولی ندانسته به دشمنی ام برخواستی.